Szpital...

 Budzę się kilka dni później, sprawdzam datę w telefonie. Jest 23. Spałam lub leżałam tu przez tydzień.

  Patrzę na osobę przede mną.

- Wstałaś! Martwiłem się. - Od razu rozpoznałam głos Maćka.

  Siada okrakiem na moich udach i całuje moją twarz jak głupi.

  Przykładam mu palec do ust.

- Co? - Zaczyna go cmokać.

- Nie śliń go. - Śmieje się i lekko podnoszę.

- Nie, nie, nie. Musisz leżeć. - Całuje mnie w usta.

- Muszę się przebrać. - Uśmiecham się.

- Mam dla ciebie nowe ubrania. Sam wybierałem i mam nadzieję, że będą dobre. - Wyjmuje kilka kolorowych ubrań.

- Gdzie moja bandanka?

- Nie ma - chichocze.

- Nie założę tych ciuchów. - Patrzę na niego.

- Zrób to dla mnie, proszę. - Błaga.

- Oddaj bandankę to pomyślimy nad moim strojem.

- Ale masz takie śliczne usta i do tego ten kolczyk. Mmm... - oblizuje usta.

- No jeśli mam takie śliczne to czemu pokazywać je innym? - Chichocze.

- Przebierzesz się to pogadamy.

- To wyjdź.

- Zasłonię oczy. - Kładzie dłonie na nie i uśmiecha się.

- Tak, tak. - Nakrywam się kołdrą.

  Zdejmuję bluzkę i zakładam nową, odpinam i zsuwam spodnie. Wstaję i szybko zakładam spódniczkę. Biorę jego dłonie z [ jego ] oczu.

- Bosko. - Uśmiecha się.

- A teraz bandanka. - Siadam mu okrakiem na kolana. - Daj to dostaniesz buzi. - Śmieję się.

- Buzi to sam mogę sobie wziąć. - Całuje mnie.

  Kładę ręce na jego szyi i dociskam do siebie. Sięga do kieszeni w mojej spódniczce i coś wyjmuje. Odsuwa się trzymając mnie za biodra. Podaje mi chustkę.

- Trzymaj. - Robi dzióbek.

  Całuje go namiętnie. Kładzie mnie na łóżko i delikatnie pieści moje wargi językiem.

- Ja na pewno nie będę płacił na alimenty. - Usłyszałam jakby znajomy głos.

  Maciek szybko zszedł ze mnie i spojrzał przez ramię. Za nami stał jego brat.

- Czego tu szukasz? - Syknął.

- Przyszedłem do Emilki. - Siada na łóżku.

- Skąd znasz moje imię? - Pytam.

- Maciek powiedział je przy mnie – uśmiecha się szeroko.

- Po co do niej przyszedłeś? - Maciek popatrzył na Kajetana.

- Bo leży w szpitalu? - Śmieje się. - Mam dla Ciebie prezent.

  Podaje mi pudełko. Otwieram. Czekoladki i żyletka. Nic dziwne... Żyletka?! Patrzę na niego. Wyjmuję ją.

- Nie chcę tego. - Podaje mu drżącymi rękoma. - Zabierz to proszę - szepczę.

  Owijam się w kołdrę, wkładam w nią twarz. Lecą mi łzy.

- Wyjdź stąd! - Krzyczy Maciuś.

- Nigdy! - Całuje mnie we włosy.

- Spierdalaj! - Krzyczę zapłakanym głosem. - Idź sobie! Nie widzisz, że cię nie lubię? Nienawidzę cię Kajetan! - Płaczę, czuję ukłucie i zasypiam...