Kuba...

  Następnego dnia Maciek woła mnie do swojego stolika przy którym siedzi wraz ze swoimi kolegami, tymi samymi, którzy przyszli wczoraj do nas na ławkę.

  Podchodzę i siadam na wolnym krześle.

- Gdzie ten ostatni z was? - Chyba znów mnie nie rozumieją przez chustkę.

- To moje miejsce Emi. - Słyszę za sobą jakiś głos.

- Sorry. - Wstaje i ustępuję mu miejsca.

- Nie... Siadaj. Kuba jestem. - Uśmiecha się.

- Postoję. - Stawiam tacę z jedzeniem na stole.

- Jak zamierzasz jeść przez tą szmatkę? - Pyta mnie Maciek.

- Zdejmę ją po prostu. - Wzruszam ramionami.

  Chłopcy patrzą po sobie a następnie ich oczy są skierowane na mnie.

  Odwiązuję szmatkę, składam ją równo i kładę na stół. Poprawiam sobie włosy i zabieram się do jedzenia.

- Masz śliczne usta. I prześliczny kolczyk w wardze. - Pali Kuba w momencie kiedy oblizuje je sobie.

  Pokazuję mu kciuk do góry.

- Naprawdę. - Zbliża się lekko do mnie.

  Przełykam kęs kanapki.

- Odwal się. - Syczę przez zaciśnięte zęby. - Nie wkurwiaj mnie bo ci wyjebie. - Warczę.

- Dobra wyluzuj. Chciałem tylko poczuć zapach błyszczyku jakiego używasz.

- Truskawka. - Odpowiadam.

- Mmm... Oblizuje się. - I like it.

- Twój problem. - Śmieje się.

  Kończę jeść i zakładam sobie bandankę tak jak na początku.